De directe aanleiding om dit project te starten in het AZC Dokkum heeft zijn grondslag in een al jarenlange verbazing. Een verbazing over het ogenschijnlijk makkelijk verdwijnen van asielzoekerscentra in Nederland. Sinds 2003 is er een grote golf van sluiting door Nederland gegaan. Ik verbaasde mij er altijd over dat zo’n centrum er staat en dan in eens verdwenen is.

Veelal is een asielzoekerscentrum een plek waarover veel meningen bestaan en wat vaak ook tot onrust in de plaatselijke bevolking leidt. Het maakt deel uit van onze gemeenschap maar eigenlijk ook niet, het is als een soort schaduwgemeenschap. Zodra hij verdwenen is zijn er niet of nauwelijks nog sporen zichtbaar van deze plek, waar mensen hebben geleefd, waar liefdes zijn ontstaan, waar kinderen werden geboren, waar mensen het leven leefde.
Het raakt mij dat deze mensen zo onzichtbaar zijn en blijven voor onze gemeenschap en stilletjes verdwijnen.

Toen ik hoorde dat een van de grootste asielopvang van Nederland en het grootste AZC van Friesland na 14 jaar gaat verdwijnen besloot ik daar mijn aandacht op te richten. Doormiddel van mijn project ben ik in de mogelijkheid om deze gemeenschap vast te leggen en op deze wijze te bewaren. Ik geef de bewoners een gezicht en maak ze zichtbaar alvorens ze voorgoed van die plek zijn verdwenen en alle sporen zijn gewist. Waar ik eerder fotografisch vastlegde wat de overgebleven sporen waren van deze verdwenen gemeenschappen was ik nu in staat het traject te volgen van voor de verdwijning.

Sinds ik in juni 2009 uiteindelijk toestemming kreeg van het COA om mijn project uit te voeren ben ik actief op het centrum. Ik heb verschillende mensen opgezocht, jong en oud met verschillende nationaliteiten, en gevraagd naar hun leven in het asielzoekerscentrum. Hoe hun thuis die ze achter hebben gelaten er uitzag en of ze nog tastbare herinneringen hebben. Veelal was er niets, soms een bankbiljet of een gekoesterde pasfoto. Doordat ik deze mensen fotografeerde en ook weer een ingelijste afdruk gaf ontstaat er een nieuwe tastbare herinnering. De meeste bewoners van een AZC fotograferen zich zelf weinig en besteden hun kleine budget niet aan het afdrukken van foto’s. Op deze wijze maak ik niet alleen voor anderen de bewoners van het verdwijnende asielzoekerscentrum zichtbaar, maar blijft er ook voor de bewoners zelf iets tastbaars achter van hun verblijf.