blog



	Al mijn dromen die zijn dood, nu is het leeg en droom ik niets Haar eerste zelfmoordpoging deed ze vlak na het generaal Pardon. Ze was uitgelaten en gelukkig tot dat het duidelijk werd dat iedereen om haar heen een vergunning kreeg behalve zij. Op aanraden van hun advocaat en het IND hadden zij en haar gezin Nederland kort verlaten. Ze vielen daardoor buiten de regeling. Bij de tweede poging is haar man net op tijd het water in gesprongen. Sindsdien leeft ze alleen nog maar voor haar kinderen. Standaard heb ik hoofdpijn als ik het AZC weer verlaat, niet verwonderlijk na al die verhalen. Die afdwalende blikken en uitzichtloosheid, dat went maar niet. Voor het project over vluchtelingen in Nederland, volgt Marijke van Ruiten verschillende vluchtelingen en asielzoekers.

	Vader Er is iets onlogisch in de kamer. Een leegte. Het blijkt de plek te zijn waar het bed stond, met uitzicht op de rozen. Nu vijf jaar geleden overleed ze, het ging allemaal heel snel. Boven verraden oude kinderfoto’s dat het nest ook al een lange tijd geleden leeg gevlogen is. Buiten, op het raam, hangt een Te Koop- bordje. Het hangt er al minstens één jaar en sindsdien zijn er 2 mensen komen kijken. Maar ja, het halve dorp heeft een dergelijk bordje. De tendens in veel kleine Friese dorpjes. Maar misschien haalt vader het bordje wel weer weg. Hij heeft nu immers zijn ‘jongens’. Zo maar uit het niets besloot hij zijn huis weer met gezelligheid te vullen. En sindsdien groeit hij langzaam in de wereld van illegalen in Nederland. Voor het project over vluchtelingen in Nederland, volgt Marijke van Ruiten verschillende vluchtelingen en asielzoekers.

	18 maanden later... Een klein balansje hoe het gaat met de groep Irakezen uit D7, die ik 18 maanden geleden voor het eerst ontmoette en fotografeerde. Voor het project over vluchtelingen in Nederland, volgt Marijke van Ruiten verschillende vluchtelingen en asielzoekers.

	In een lijstje Na een paar maanden ben ik toch weer nieuwgierig geworden hoe het gaat met de mensen die ik in de Terp heb gefotografeerd. Het is vooral heel gezellig om weer even met verschillende bewoners te kletsen, en mooi om te zien dat mijn foto's een plekje hebben verworven in hun interieur. Voor het project 'Geen rozen zonder doornen" fotografeert Marijke van Ruiten in de daklozenopvang de Terp.

	Birthday Cake Heel Nederland lijkt nog te slapen. De regen slaat tegen de ruiten en we suizen door een donker landschap. “I almost reached the end of the play”. Een spel over een toekomst en een leven. Ik zit in de trein met Omar, hij blaast zijn verjaardagskaarsjes uit, onderweg naar de rechtbank. Wanneer we de taart inclusief mes en vorkjes hebben achtergelaten bij de beveiliging, volgt een onverwachte verrassing. Zijn advocaat moest haar dochter ergens heen brengen. De zitting gaat niet door. “Heb je dan geen bericht gehad?” Stom verbaasd zitten we weer tegen over elkaar. Weer 3 ½ uur terug suizen. ‘The end of the play’ wordt nog even uitgesteld. Voor het project over vluchtelingen in Nederland, volgt Marijke van Ruiten verschillende vluchtelingen en asielzoekers.

	35 jaar Grote liefde. Jongensdromen. Een poster boven je bed. Sikke heeft er ook één, een grote liefde en een poster bij zijn bed. Een blonde vrouw met lange golvende haren staart me aan. Een Lóreal poster die moeilijk te dateren valt. Wel wordt me goed duidelijk gemaakt dat wat ze ook zeggen, deze blonde dame toch echt veel mooier is dan Sophia Loren. Ooit woonde Sikke in een klein Fries dorpje, vol met jongensdromen. Maar ooit is in Sikke zijn geval al lang geleden. Een tijd zolang ik nog niet eens besta, verblijft Sikke al in dit gebouw samen met zijn jongensdroom. Voor het project 'Geen rozen zonder doornen" fotografeert Marijke van Ruiten in de daklozenopvang de Terp.

	Stil staan Elke kamer voelt als een schatkamer vol verhalen. Wanneer ik om me heen kijk speur ik naar aanknopingspunten, opzoek naar het verhaal. Foto’s aan de muur vormen een belangrijk beginpunt. Mijn ervaring is dat wanneer je bijna niets bezit, foto’s belangrijke gekoesterde bezittingen zijn. Roel rond de 70, “dat ben ik met mijn verloofde, dat is de dochter van een vriendin, dat is een goede kennis”. Eindelijk denk ik dan toch familie te hebben gevonden, maar dan blijken het de ouders van zijn ex-verloofde te zijn. Roel zijn familie bestaat uit kennissen, vrienden en vriendinnen. Maar wel een familie van ongeveer 30 jaar oud, gevormd door vergeelde, verkleurde en korrelige foto’s. Ik word er een beetje stil van, van een leven die lang geleden een hobbel tegen kwam en sindsdien is stil blijven staan. Voor het project 'Geen rozen zonder doornen" fotografeert Marijke van Ruiten in de daklozenopvang de Terp.

	Yfke Morgen ontmoet ik de man die maar niet dood meer wil gaan. Zijn laatste afscheidsrit, geregeld door medebewoners, is allang gemaakt, maar dood gaan lijkt er in eens niet meer bij. Zijn metgezel heb ik al even ontmoet, Yfke, die toch een kater bleek te zijn. Zij vergroot langzaam aan haar territorium terwijl die van haar baasje stilletjes aan verkleint. Voor het project 'Geen rozen zonder doornen" fotografeert Marijke van Ruiten in de daklozenopvang de Terp.

	Klaas Hij heeft geen broek aan, alleen een luier, op zijn been staat een naam. Klaas, dezelfde naam als die op zijn arm prijkt. Langzaam achterhaal ik het verhaal. “Van de spoorbrug, in een kachelpijp, zag er verschrikkelijk uit. Stond je erbij dan? “Ja ik sprong ook”. Wou je er samen een eind aan maken? “Nee, nee, in het water”. Hoe oud was klaas dan?? “12 “. En dan in eens draait het door mij bedachte verhaal 180 graden. Gewoon samen met je beste vriendje zwemmen, je springt samen van een spoorbrug in het water, jij komt boven, je vriendje niet. Klaas kwam in een oude kachelpijp terecht van een achtergelaten kachel op de bodem van het kanaal. Het begin van een spoor van dood in het leven van Simon. Voor het project 'Geen rozen zonder doornen" fotografeert Marijke van Ruiten in de daklozenopvang de Terp.

	Foto Schat Vijf uur, etenstijd. Uiteindelijk beland ik bij Henk, hij krijgt een apart dieet en is dus op zijn kamer. De kamer van Henk, een piepklein kamertje met een enorme flatscreen, koelkast, magnetron. Er ratelt een airco. Op het hoekje van het bed is nog net ruimte voor een stapel foto’s, zijn schat. Toen hij eerder de opvang een half jaar moest verlaten heeft hij ze bij een andere bewoner in bewaring gegeven. Voor de rest zijn ze altijd bij hem geweest, de originele foto’s van zijn ouders en grootouders. Guus komt binnen, perfect gestreken blouse, pantalon, dure schoenen. In eerste instantie denk ik door zijn verschijning dat het personeel is. Maar zelfs daar is hij te netjes voor gekleed. Met een rollende R , chique woorden; radioloog met dito vocabulaire. Hij kan niet tegen stilte. Hij haalt de kastanjes uit het vuur, ‘Zo iemand had je hier niet verwacht”, en daar moet ik hem gelijk in geven, ook ik heb vooroordelen. Tot dat Guus in eens trots een verhaal opdiept. “Ja, ik moest hem natuurlijk wel op zijn plaats wijzen”, een macaber verhaal volgt, althans voor mij, hij zelf is zeer tevreden over zijn handelswijze. Ook ik weet mijn plaats nu en let toch iets beter op mijn woorden. Voor het project 'Geen rozen zonder doornen" fotografeert Marijke van Ruiten in de daklozenopvang de Terp.

	Geuren, sporen, paden Het kost niet zo veel moeite Thea is iemand die graag verteld. Er ontvouwt zich een heel leven maar dan in fragmenten en dwars door elkaar heen. Voor mezelf probeer ik het in een juiste volgorde te zetten. Het klopt alleen niet altijd allemaal, drie kinderen zijn er dan weer vier en andersom. Maar het begon allemaal bij de onverwachte dood van haar man, althans dat geloof ik. Drank. Ik zie een gapend gat gevuld met leed, verkeerde paden, verkeerde keuzes. En een chirurg die tegen een verkeerde spier tikte en dus de rolstoel. Simon, als ik binnenkom schuift hij naar de wc, Oh nee roept er iemand in mijn hoofd, staand voor het raam met perfect uitzicht op de pot. In eens twijfel ik ook heel hard of ik de deur wel dicht had moeten trekken. Ik zet mijn statief maar vast neer en rommel in mijn tas. Bij het opstaan trekt hij toch even een klein stukje gordijn voor een enkel lichaamsdeel. Ik blijf een beetje op mijn hoede, en ik begin maar een enorm verhaal. Geen reactie. Ik vraag me af of hij me überhaupt wel hoort. Maar dan komt er in eens na een lange stilte een reactie op mijn woorden. Mijn oog valt op een foto, hangend op de kledingkast, een foto van een overleden man. Na veel lange stiltes blijkt het een goede vriend te zijn. En een foto bevestigd met potloden die met kracht in de muur zijn geduwd. Ik voel me niet op mijn gemak, ruik allemaal rare luchtjes en plak aan de vloer. Alles heeft zijn eigen geur. De geur die onlosmakelijk verbonden is met de Terp is rook. Diikke wolken rook en pis. Maar wellicht ruikt het in een regulier bejaarde tehuis ook wel naar dat laatste. Voor het project 'Geen rozen zonder doornen" fotografeert Marijke van Ruiten in de daklozenopvang de Terp.